پیوند دلبستگی ایمن چیست؟

با چه روش هایی والدین می توانند پیوندی قوی با کودک ایجاد کنند؟ این ها سوالات اساسی هستند که ما با سری مقالاتی در این سایت به شما کمک خواهیم کرد.

پیوند دلبستگی ایمن، رابطه ای غیرمستقم ، احساسی و عاطفی بین کودک و مراقب اولیه او می باشد که توسط پاسخ های عاطفی به پیام های کودکان تعریف می شود، که کودک این پیام ها را از طریق حرکات، ژست ها و صداها بیان می کند.

مطالب مرتبط: نظریه دلبستگی و اهمیت ارتباط های اولیه کودک

عملی شدن این رابطه بدون کلام منجر به ایجاد احساس امنیت و رشد کامل در کودک می شود و روی چگونگی تعامل و برخورد او با دیگران و فرم روابط او در طول زندگی تاثیر می گذارد. با دانستن این موضوع که چگونه در این رابطه احساسی متقابل ایفای نقش بهتری داشته باشیم، می‌توانیم مطمئن شویم که کودکان ما بهترین شالوده را برای زندگی خواهند داشت.

پیوند دلبستگی چیست؟

پیوند دلبستگی، پیوند عاطفی منحصر به فردی میان شما (به عنوان سرپرست اولیه) و کودک شما است. این تعامل بی کلام عاطفی موجب این می شود که کودک احساس امنیت و آرامش کافی کند و سیستم عصبی آرامی داشته باشد. پیوند دلبستگی عاملی کلیدی در نحوه سازماندهی مغز نوزاد شما است که رشد اجتماعی، احساسی، فکری و فیزیکی او را تحت تاثیر قرار می دهد.

برای مطالعه بیشتر: موانع ایجاد پیوند دلبستگی ایمن

کیفیت پیوند دلبستگی یکسان نیست. یک پیوند ایمن در کودک اشتیاق به یادگیری، خود آگاهی سالم، احساس اعتماد و رابطه با دیگران را ایجاد می کند.

یک پیوند دلبستگی نا ایمن، به طوری که نیاز به امنیت و درک کردن کودک را برآورده نکند، می تواند در مورد هویت او سردرگمی به وجود آورد و باعث ایجاد مشکلاتی در فهمیدن و درک دیگران شود.

باورهای نادرست و حقیقت هایی در مورد پیوند با کودک و دلبستگی ایمن

باور نادرست: کودک من به من وابسته است چون من او را به دنیا آورده ام.

حقیقت: نوزادان سیستم عصبی مستقلی دارند که می تواند با شما متفاوت باشد. هر چیزی که شما را خوشحال کند شاید همان چیزی نباشد که نوزاد شما را هم خوشحال کند. پس با وجود این که به نشانه های عاطفی نوزادتان گوش می دهید و نگاه می کنید، اما نمی توانید به طور کامل متوجه نیاز های فردی او شوید.

باور نادرست: پیوند ایمن و عشق یکی هستند.

حقیقت: دلبستگی و پیوند به طور غریزی بین مادران و نوزادان به وجود می آید، اما متاسفانه عاشق کودک بودن به طور خود به خود نمی تواند منجر به یک پیوند ایمن شود. پیوند ایمن از توانایی شما در کنترل استرس خود، پاسخ به نیازهای کودک، و تسکین نوزاد به طور موفقیت آمیز حاصل می شود.

باور نادرست: مواقعی من در فهمیدن علایم و نشانه های غیر کلامی نوزاد دچار مشکل می‌شوم و اکثرا نمی توانم متوجه شوم کودک من چه می خواهد، پس به نظر می رسد او پیوند ایمنی ندارد.

حقیقت: همیشه لازم و امکان پذیر نیست که همه نیاز های عاطفی کودک خود را در راستای یک پیوند عاطفی ایمن متوجه شوید. به محض این که شما قطع ارتباط را تشخیص دادید و برای ترمیم این قطعی ارتباط تلاش کردید، پیوند محکم باقی خواهد ماند و حتی امکان دارد به دلیل تلاش برای این ترمیم، ارتباط نیز بهتر و قوی تر شود.

باور نادرست: پاسخگویی همیشگی به نیاز های کودکان آن ها را لوس می کند.

حقیقت: برعکس، هر چقدر بیشتر به نیازهای نوزاد توجه کنید، نوزاد هرقدر که بزرگ تر می شود کمتر لوس می شود.

دلبستگی منجر به ایجاد اعتماد شده و با وجود پیوند ایمن، کودکان بیشتر تمایل به مستقل شدن دارند.

باور نادرست: کودکان می توانند با بیشتر از یک نفر پیوند دلبستگی ایمن داشته باشند.

حقیقت: کودکان فقط با یک نفر پیوند امن برقرار می کنند- کسی که بیشترین وقت خود را صرف آنان می کند. با این وجود، آنان می توانند پیوند عاشقانه با همه افرادی که از آنان مراقبت می کنند داشته باشند.

چرا پیوند دلبستگی ایمن با کودک مهم است؟

در مقالات قبلی این سایت در مورد اینکه پیوند دلبستگی ایمن چیست صحبت کردیم، در این مقاله در مورد اهمیت این مسئله صحبت خواهیم کرد.

فرایند پیوند، تعاملی و پویا است. شما و نوزادتان هر دو در یک تبادل عاطفی غیر کلامی در قالب نشانه شرکت می کنید که باعث می شود کودک شما احساس درک شدن و امنیت کند. حتی در اولین روز های زندگی، نوزاد متوجه نشانه های عاطفی شما مثل تن صدا، حالات و احساساتتان می شود و با گریه کردن، ایجاد صدایی آرام، تقلید حالات چهره و در نهایت لبخند زدن، اشاره کردن و حتی بعضی وقت ها با فریاد به شما سیگنال هایی را ارسال می کند. شما گریه ها و صدا های نوزادتان را مشاهده کرده و به آن گوش می دهید و به نشانه ها عکس العمل نشان می دهید، همان طوری که به نیازشان برای غذا، گرما و محبت توجه می کنید.

دلبستگی ایمن با کامیابی این ارتباط غیر کلامی بین شما و کودکتان حاصل می شود.

چرا پیوند دلبستگی ایمن برای کودک شما مهم است؟

پیوند دلبستگی ایمن به کودک می آموزد به شما اعتماد کند و با احساساتش با شما ارتباط برقرار کند  و در نهایت به دیگران نیز اعتماد کند. وقتی شما و کودک تان با یکدیگر ارتباط برقرار می کنید ، کودک نحوه ی بروز احساسات خود به طور صحیح و نحوه ی برخورد در یک رابطه عاشقانه و همدلانه را یاد می گیرد.

دلبستگی ایمن باعث می شود که بخش هایی از مغز کودک که مسئول ایجاد رابطه ی  اجتماعی و عاطفی هستند، به بهترین شیوه ممکن رشد و پیشرفت کنند. این رابطه، پایه ای برای توانایی کودک شما جهت ارتباط با دیگران در یک مسیر سالم می شود. کیفیت هایی که ممکن است به شما در روابط بزرگسالانه مانند همدلی، درک، عشق و دوام در پاسخگویی به دیگران اعطا شده باشد برای اولین بار در کودکی یاد گرفته شده اند.

مطالب مرتبط: موانع ایجاد پیوند دلبستگی ایمن

 

وقتی نوزادان پیوند دلبستگی ایمن را تجربه کنند، بهتر می توانند موارد زیر را انجام دهند:

۱.  ایجاد رابطه های صمیمی

۲.  حفظ تعادل عاطفی

۳.  احساس اعتماد به نفس

۴.  لذت بردن از بودن با دیگران

۵ .  خارج شدن از ناامیدی و زوال

۶.  به اشتراک گذاشتن احساساتشان و جستجو برای حمایت

 

پیوند دلبستگی امن برای شما نیز مفید است:

برنامه ریزی طبیعت به این صورت است که مادران و همچنین نوزادانشان تجربه《عاشق شدن را》از طریق دلبستگی داشته باشند.

لذتی که شما از ارتباط با نوزادتان بدست می آورید راهی برای از بین رفتن خستگی ناشی از کمبود خواب شما و استرس یادگیری نحوه ی مراقبت از کودکتان است.

فرایند پیوند در بدن شما هورمون اندورفین آزاد میکند که منجر به ایجاد انگیزه در شما می شود و به شما انرژی می دهد  و باعث می شود که احساس خوشحالی کنید.

ایجاد دلبستگی ایمن با نوزادتان ممکن است کمی زحمت  بطلبد، اما ثمره ی آن  برای هر دو شما بسیار زیاد است.

در ادامه مطالب این سایت در مورد چگونگی ایجاد دلبستگی ایمن صحبت خواهیم کرد.

مشاوره خانواده مرکز مشاوره علایم افسردگی

پدران هم می توانند مراقب کودک باشند

 پدرها هم می توانند مراقب اولیه کودک باشند! تیتر غیر معمولی به نظر می آید اما صحت دارد..

همواره مادران به عنوان مراقبین اولیه و اصلی کودکان شناخته شده اند اما بهتر است بدانید که پدران هم می توانند در خانواده هایی که مادر نان آور است و پدر خانه می ماند، سرپرست اولیه کودک باشند. به عنوان سرپرست اولیه کودک، مهم است که پدر نیز به اندازه مادر با کودک خود ارتباط عاطفی برقرار کند.

توانایی چند وظیفه ای بودن برای مراقبت از کودک لازم است که این کار برای پدر می تواند سخت تر باشد (اطلاعات درسرتاسر بخشی ازمغز زنان توسط قسمتی که به عنوان جسم پینه ای شناخته می شود جا به جا می شود، که وجود این بخش در مغز زنان به طور طبیعی این چند وظیفه ای بودن را برای آن ها ساده تر می کند). اگر چه، با مقداری تلاش بیشتر، پدران نیز می توانند به همین نتایج دست پیدا کنند.

مطالب مرتبط: راز ابر قهرمان بودن هر پدر

پدرانی که پرورش دهندگان اصلی نوزاد خود  هستند، می توانند فعالیت هایی را انجام دهند که شامل موارد زیر می باشد:

  • شیر دادن با بطری. پدر هنگامی که به کودک شیر می دهد و یا پوشک او را عوض می کند، با نگاه کردن به چشمان کودک، لبخند زدن و حرف زدن با او، می تواند دلبستگی خاصی با نوزاد خود تشکیل دهد.
  • برای کودک خود صحبت کنید، کتاب بخوانید و یا آواز بخوانید. حتی اگر کودکتان نمی تواند درک کند که شما چه می گویید، شنیدن صدای آرام بخش پدر پیام ایمنی و اطمینان را به او انتقال می دهد.
  • حرکات کودکتان را تقلید و دالی موشه بازی کنید.
  • صدا کودک تان را در سن صدا سازی آن ها تقلید کنید.
  • تا آنجایی که ممکن است کودک خود را لمس کنید و با او در ارتباط باشید. پدران در طول فعالیت های روزمره خود می توانند با استفاده از حامل کودک، کیسه و یا وسایل دیگر، نزدیک نوزاد بمانند.
  • به کودک اجازه دهید که تفاوت های حالات صورت پدرش را احساس کند.

پس از فردا بدون نگرانی به سر کار بروید و کودک خود را به پدرش بسپارید…

چالش های ایجاد پیوند دلبستگی ایمن با کودک

چالش هایی که ممکن است برای ایجاد پیوند دلبستگی ایمن با کودک خود داشته باشید:

در حالت ایده آل، پیوند دلبستگی ایمن بدون دردسر ایجاد می شود. اما اگر شما یا کودک با مشکلی برخورد کنید که در توانایی شما و کودکتان در استراحت و تمرکز تداخل ایجاد کند، پیوند دلبستگی ایمن ممکن است قطع شود و یا به تاخیر بیافتد.

بیشتر بخوانید: چگونگی ایجاد پیوند دلبستگی ایمن

چالش هایی در کودکان که می توانند دلبستگی ایمن را تحت تاثیر قرار دهند

اکثر نوزادانی که به دنیا می آیند، آماده این هستند که با مراقبان خود ارتباط برقرار کنند، اما بعضی اوقات کودکان مشکلاتی دارند که در مسیر پیوند ایمن قرار می گیرد که شامل موارد زیر می باشد:

کودکان با سیستم عصبی در معرض خطر

نوزادانی که مشکلاتی را در رحم یا در هنگام تولد تجربه کرده اند

کودکانی با مشکلات سلامتی در هنگام تولد و یا به دنیا آمدن زود هنگام

نوزادان نارس که زمانی را در مراقبت های ویژه به سر برده اند

نوزادانی که در بدو تولد از مراقبان اولیه خود جدا شده اند

نوزادانی که تعداد زیادی از مراقبان را تجربه کرده اند

مشکلات چالش زا هرچه سریع تر شناسایی شوند، راحت تر تصحیح می شوند. برای کمک می توانید به پزشک متخصص اطفال، متخصص سلامت روان نوزاد، یاکسی که در مورد کودکان آموزش دیده است، مراجعه کنید.

چالش هایی در والدین که می توانند بر دلبستگی ایمن تاثیر بگذارد:

والدینی که خودشان در نوزادی پیوند دلبستگی ایمن را تجربه نکرده اند، ممکن است در برقراری ارتباط عاطفی با کودکان خودشان مشکل داشته باشند. چالش های دیگری که ممکن است برای برقراری پیوند با فرزندتان در این دوران اتفاق بیافتد عبارت اند از:

افسردگی، اضطراب، یا سایر مشکلات احساسی

مشکلات مواد مخدر یا الکل

سطوح بالایی از استرس ( به دلیل مشکلات مالی، عدم پشتیبانی، کار زیاد و غیره.)

سابقه سوء استفاده، غفلت، یا آشفتگی در دوران کودکی

زندگی در محیط های نا امن

خاطرات عمدتا منفی از تجربه های دوران کودکی خودتان

مراکز مشاوره خانواده در تهران  روانشناسی  مشاوره جنسی

مواجهه با اختلال یادگیری کودک

با درک انواع مختلف اختلالات یادگیری و علائم آنها، شما می توانید چالش های خاصی که کودکتان با آنها مواجهه می شود را کشف کنید و یک برنامه درمانی مؤثر را محیا کنید.

برای مطالعه بیشتر: تشخیص اختلالات و ناتوانی­ های یادگیری

اختلالات و ناتوانی های یادگیری را مشاهده و درک کنید.

همه کودکان نیاز به عشق، دلگرمی و حمایت دارند و برای کودکان دارای ناتوانی های یادگیری این چنین تقویت مثبتی می تواند در اطمینان بخشی به کودکان برای ایجاد حس اعتما دبه نفس قوی، اطمینان و عزم بر ادامه زندگی حتی با وجود سختی ها مفید باشد. به خاطر داشته باشید که هنگام جستجوی روش هایی برای کمک به کودکان دارای ناتوانی های یادگیری شما به طور غیر مستقیم به دنبال روش هایی باشید بلکه در کمک به خودشان کاری انجام داده باشید. وظیفه شما به عنوان یک والد، درمان ناتوانی یادگیری نیست بلکه بگذارید کودکتان ابزارهای هیجانی و اجتماعی مورد نیاز را از نزدیک لمس و تجربه کند تا با چالش ها و احساسات ناخوشایند روبرو شود. در نهایت، مواجهه و غلبه با چالشی مانند ناتوانی یادگیری می تواند به کودکتان در رشد انعطاف پذیری بیشتر و قوی ترشدن کمک کند. همواره به یاد داشته باشید روشی که شما به چالش ها واکنش نشان می دهید تأثیر زیادی در عملکرد کودکتان خواهد داشت. طرز برخورد خوب، مشکلات مرتبط با ناتوانی یادگیری را حل نخواهد کرد بلکه به کودکتان حس امید و اطمینانی می دهد که آن مشکلات قابل اصلاح بوده و آنکه او سرانجام موفق خواهد شد.

نکاتی برای مواجهه با ناتوانی یادگیری کودکتان

در نگریستن به یکسری چیزها روشن فکر باشید. ناتوانی یادگیری غیرقابل درمان نیست. به خودتان یادآور شوید که هرکسی ممکن است با موانع موجود در فرآیند یادگیری مواجهه شود. این نکته برای شما به عنوان والدین گفته می شود تا به کودکتان آموزش دهید که چگونه با موانع روبرو شوند بدون اینکه ناامید شوند یا احساس شکست کنند. اجازه ندهید امتحانات، مقررات تحصیلی و کاغذبازی های مداوم، شما را از هدف اصلی تان از جمله حمایت های زیاد هیجانی و اخلاقی کودکتان دور کند.

مطالب مرتبط: انواع ناتوانی های یادگیری

خودتان متخصص شوید. تحقیقات خود را انجام دهید و خود را با پیشرفت های موجود در برنامه ها، درمان ها و تکنیک های آموزشی ناتوانی یادگیری به روز و هماهنگ کنید. ممکن است شما در ابتدا از طریق دیگران از جمله معلمان، درمانگران، پزشکان برای جستجوی راه حل ها ترغیب شوید. اما شما نخستین متخصص کودکتان هستید پس سعی کنید زمانی که نیاز به یافتن ابزارهایی است که کودکتان نیاز دارد مسئولیت پذیر باشید و این دوره را مدیریت کنید.

از کودک خود حمایت کنید. شما ممکن است بارها مجبور شوید سکوت را برای ارائه خدمات خاص به کودکتان بشکنید. نقش خود را به عنوان یک والد مسئولیت پذیر و حامی بپذیرید و در پرورش مهارت های اجتماعی قدم بردارید. گاهی اوقات ممکن است ناامید شوید اما گاهاً با حفظ خونسردی و معقول بودن و در عین حال قاطعیت، شما متوجه تفاوت زیادی در رفتار کودکتان خواهید شد.

به یاد داشته باشید که تأثیر شما بر کودک مهم تر از هر چیز یا کس دیگری است. کودکتان از سبک رهبری شما تبعیت می کند. اگر شما چالش های یادگیری را به خوش بینی، سخت کوشی و شوخ طبعی نزدیک کنید احتمالا کودکتان این دیدگاه شما را اتخاذ می‌کند یا دست کم چالش ها را مانند دست اندازی که موقتاً پشت سرگذاشته می شود ببیند تا اینکه یک مانع جدی پنداشته شود. سعی کنید انرژی تان را بر آنچه برای کودکتان مفید است اختصاص دهید و کارتان در این مورد را به نحو احسن انجام دهید.

افسردگی  ذهن آگاهی  نوزاد

نیاز به امنیت در کودکان

برآورده شدن این نیاز در درجه اول به وجود امنیت در روابط مستحکم خانوادگی که در آن، نگرش ها و رفتارها، هم جهت و قابل اعتماد باشند؛ و امنیت حاصل از محیطی صمیمی و آشنا؛ و امنیت حاصل از وجود نظمی همواره و معین، بستگی دارد. تمامی موارد فوق، باعث می شود که ئنیا در چشم کودک، محیطی برخوردار از پیوستگی و قابل پیش بینی به نظر رسد تا بتواند با جهانی سرشار از تغییرات و تجارب جدید روبرو شود و با آنها کنار بیاید.

کودک به علت جثه بسیار کوچک و ناآگاهی  بیش از حدش، بسیاری از موارد بدیهی زندگی، همچون سررفتن آب از وان حمام را تهدیدآمیز می انگارد. هم چنین، ناتوانی او را در پیش بینی وضعیت های مختلف اشیاء، همچون شکستن لیوان به هنگام افتادن، می تواند در او ایجاد وحشت کند. احتمالاً ماهیت و شدن احساسات کودک بیش از همه، احساس ایمنی او را به مخاطره می اندازد. اگر چارچوب زندگی کودک ایمن باشد، او جرأت پیدا می کند تا با اطمینان از اینکه می تواند بار دیگر به ایمنی و آسایشی که داشت رو بیاورد، به جستجوی جهان بیرون برآید.

مطالب مرتبط: نیاز به عشق در کودکان

کیفیت روابط خانوادگی، مهم ترین اصل برای تحول روانی کودک محسوب می شود. این امر نه تنها روابط پدر و مادر با کودک، بلکه روابط بین خود والدین، همین طور روابط میان فرزندان خانواده با هم، و با دیگر خویشاوندان نزدیک را نیز شامل می شود. همسو بودن انتظارات والدین با شیوه های تربیتی آنان ـ چه سخت و چه آسان گیرانه ـ حس ایمنی کودک را افزایش می بخشد و چارچوبی قابل پیش بینی و مطمئن را در اختیار او قرار می دهد. محیط آشنا هم، چنین حالتی را ایجاد می کند، و مقایسۀ بین رفتار معمولی کودک خردسال در خانۀ خود و در محیطی ناآشنا، این وضعیت را کاملاً به روشنی نشان می دهد.چسبیدن به مادر یا فرد آشنا، امتناع از صحبت کردن یا خوردن، همگی نشانه هایی از ناامنی است. شیئی آشنا، به او ایمنی می بخشد، زیرا به هنگام خواب یا در مواقع پرتنش این شیئی مأنوس و دوست داشتنی ـ همانند عروسک های پارچه ای که بتوانند آنها را بغل کند یا پتوی نرمی که آن را به خود بچسباند ـ را از خود دور نمی کند.

اصرار کودک بر اینکه امور روزانه، دقیقاً با همان نظم و ترتیب اجرا شوند، نقش روال روزانه را در تحول کودکانِ در حال رشد، نشان می دهد. آداب خوابیدن و این که قصه ها باید دقیقاً با همان کلمات بیان شوند، تنها دو نمونه از اهمیت روال معمولند. تنها پدر و مادرند که می دانند چه آداب، اشیاء، با موقعیت هایی می توانند در کودک آنها ایمنی ایجاد کنند. آنها با دادن امکان ابراز وجود(و در صورت لزوم، فرصت لازم)، نیاز او را به فردیت و تصمیم گیری به رسمیت می شناسند، که این دو به پایه ریزی احساس ارزشمند بودن در او، کمک می کنند.

اینکه والدین به کودک حق بدهند تا در محدودۀ خانه، رفتارهای خاص خود را پیش بگیرد، دو مزیت دیگر نیز دارد: نخست این که، این واقعیت که کودک می تواند به اعنال ناپخته دست بزند، در رویارویی با خواسته های ثابت و فزاینده ای که به او تحمیل می شود، در جهت بالندگی و کنترل بیشتر او، سوپاپ اطمینان ارزشمندی محسوب می شود؛ و دوم اینکه، کودک به تدریج می آموزد که در محیط خانوادگی خاص او، رفتارهای بخصوصی پذیرفتنی قلمداد می شوند، و این امر، بعدها به او کمک خواهد کرد تا این واقعیت را، در مدرسه و دیگر محیط های اجتماعی، بهتر درک کند و با آن کنار آید.

بیشتر بخوانید: نیازهای کودکان و نحوه برآورده کردن آنها

نیاز به امنیت، با معیارهای رفتاری که پدر و مادر تعیین می کنند، ارتباط مستقیمی دارد. اینکه کودک بداند پدر و مادر چه انتظاراتی از او دارند، و بعدها که بزرگتر شد، علت آنها را نیز دریابد.بتعث می شود که بزرگ شدن را امر دشواری تلقی نکند. کودک به طور حتم، با اشتباه و نافرمانی دست خواهد زد ـ که بخشی از آن به خاطر این است که او نیاز دارد پیامدهای چنین کاری را بیازماید، و بخشی دیگر بدین خاطر است که قوانین را فراموش می کند. اما آگاه نبودن او به اینکه چه مواردی جایز است، تصور قابل اعتماد و قابل پیش بینی بودن امور را در او تقویت می کند. برعکس، هرگاه همان رفتار کودک، در زمان های دیگر از سوی همان والد یا هریک از آن دو، با واکنش های کاملاً متفاوت روبه رو می شود، کودک اخلاق و رفتار مورد قبول را با امیال فردی، و نه اصولی کلی، مرتبط می سازد.

آخرین، و شاید مهم ترین نکته، این است که زندگی خانوادگی مستحکم نیز احساس پیوستگی فردی کودک را تأمین می کند و او را صاحب گذشته، و نیز آینده ای خاص می کند. کودک با مرتبط دانستن آنچه در اوایل عمر او گذشته از طریق تماشای عمس ها و دیگر موارد، و با داشتن تصوری از آیندۀ احتمالی خود، به خودانگاره ای منسجم دست می یابد که برای بروز شخصیتی سازگار، ضروری است. کودکان از شنیدن داستان هایی دربارۀ کارهای خود، لذت می برند. این موارد، به همراه اظهار نظرهایی که گاه و بیگاه دربارۀ دیگر اعضای خانواده انجام می گیرند، ذخیرۀ خاطراتی را برای کودک فراهم می کنند که چشم اندازی طولانی مدت را برای او ایجاد می کند. اگرچه در بعضی از مواقع، تکرار عباراتی همچون((وقتی کوچکتر بودی)) و ((زمانی که بزرگتر شدی)) ممکن است کودکان را به شدت بیازارد، با وجود این، موارد فوق به باور کردن پیوستگی تصور ذهنی کودک از خود، در درون بافت خانوادگی بزرگتر کمک می کنند. هویت شخصی، از طریق پیوندهای انسانی استقرار می یابد

خیانت همسر  انحراف  تست روانشناسی

بررسی مشکلات دلبستگی در کودکان

در این سایت طی مقالات بسیاری از سبک دلبستگی ایمن و چگونگی ایجاد آن صحبت کردیم. در این مقاله از دلبستگی ناایمن صحبت به میان آورده ایم. پیگیری این دسته از مقالات به شما والدین در فهم بهتر موضوع بسیار کمک خواهد کرد.

دلبستگی یک ارتباط عمیق است که بین کودک و مراقب تحقق می یابد و عمیقاً بر رشد و توانایی ابراز هیجان ها و گسترش ارتباط تأثیرگذار است. اگر شما والد یک کودک دارای اختلال دلبستگی هستید ممکن است شما از تلاش برای برقراری ارتباط با کودک خود خسته شوید. کودکان دارای سبک دلبستگی ناایمن یا اختلال دلبستگی دارای مهارت های برقراری رابطه موفق نیستند. اما، با این ابرازها، میزان تلاش درست و به جا، صبر و عشق ممکن است بتوانید چالش های دلبستگی را اصلاح کنید.

بیشتر بخوانید: چالش های ایجاد پیوند دلبستگی ایمن با کودک

درک مسائل و اختلالات دلبستگی

کودکان دارای اختلال یا دیگر مشکلات دلبستگی قادر به ارتباط با دیگران و نیز مدیریت هیجان های خود نمی باشند. این مسئله موجب فقدان حس اطمینان و اعتماد به نفس، ترس از نزدیک شدن به همه، خشم یا پرخاشگری و نیاز به کنترل شدن می شود. کودک دارای اختلالات دلبستگی احساس تنهایی و ناامنی می کند.

با این اوصاف چرا برخی از کودکان دچار اختلال دلبستگی می شوند و برخی دیگر خیر؟

پاسخ می بایست در فرآیند دلبستگی نهفته باشد که بر تعامل کودک و والد متکی است. اختلالات دلبستگی نتیجه تجارب منفی در اوایل این رابطه است. اگر خردسالان مکرراً به هر دلیلی احساس رهایی، انزوا، ناتوانی یا بی توجهی کنند آنها یاد می گیرند که به دیگران وابسته نشوند و دنیای برای آنها جای خطرناک و ترسناکی تلقی می شود.

اختلال دلبستگی واکنشی و دیگر مشکلات دلبستگی به چه دلایلی رخ می دهند؟

اختلال دلبستگی واکنشی و دیگر مشکلات دلبستگی زمانی که کودکان قادر به ارتباط مداوم با والدین یا مراقب اصلی نباشند رخ می دهند. این مسئله می تواند به دلایل زیادی بستگی داشته باشد:

  1. کودکی که گریه می کند و هیچ واکنشی یا حالتی حاکی از آرامش و تسلی یافتن را نشان نمی دهد
  2. کودک یا گرسنه است یا جایش خیس است و تا چند ساعت به آنها رسیدگی نمی شود.
  3. با کودک هیچ گونه ارتباطی از طریق تماس چشمی، صحبت و لبخند برقرار نمی شود بنابراین کودک احساس تنهایی می کند.
  4. کودک تنها از طریق انجام دادن یا به نمایش گذاشتن دیگر رفتارهای افراطی توجه را دریافت می کند.
  5. کودک یا طفلی که مورد بدرفتاری یا سوءاستفاده قرار می گیرد.
  6. گاهی اوقات نیازهای کودک برآورده می شوند و گاهی اوقات خیر. کودک هرگز نمی داند که چه چیزی انتظار می رود.
  7. طفل یا کودکی که بستری می شود و یا دور از والدین نگهداری می شود.
  8. کودک یا طفلی که از مراقب به فرد دیگری سپرده می شود (می تواند ناشی از به فرزندی پذیرفتن، مراقبت در مواقع اورژانسی یا از دست دادن والدین باشد )
  9. والد از لحاظ هیجانی و به دلایل افسردگی، بیماری یا مشکلات مرتبط با سوء مصرف مواد در دسترس نیست.

همانطور که نمونه ها نشان می دهند گاهی اوقات شرایطی که موجب مشکلات دلبستگی می شوند اجتناب ناپذیر می باشند اما کودک برای درک اینکه چه اتفاقی رخ داده است و دلیل آن چیست، خیلی کوچک است. در خردسالان این شرایط درست مانند عدم مراقب و عدم وجود سرپرست حس می شود و آنها به دیگران اعتماد نمی کنند و بنابراین دنیا جای ناامنی محسوب می شود.

خیانت همسر  انحراف  تست روانشناسی

دلائل علمی در ضرورت تفریح برای کودکان

علم نشان می دهد که چرا باید کودک خود را در تعطیلا ت به تفریح ببرید

بزرگسالان برای شارژ شدن مجدد جسمی و روانی و بازیابی انرژی برای تعطیلات لحظه‌ شماری می‌کنند. این تعطیلات برای کودکان نیز به طور قابل توجهی می تواند مفید باشد.  در تعطیلات تمرکز والدین بر کار نیست و می‌توانند در این زمان با کودکان خود بازی کنند.

ماسه بازی،  بدمینتون و پریدن روی موج های ساحل از جمله بازی هایی است که پدر و مادر می‌توانند با کودک خود انجام دهند. به نظر می رسد که جالب باشد، ولی در کنار تفریح،  این کارها می‌تواند زمینه‌ی حیاتی برای پیوند با کودک باشند.

نکات بیشتر برای تعطیلات و نوروز:

پیام نوروزی سایت کودک و نوجوان

این نوع  بازی با بچه ها، با فرستادن پیام هایی نظیر:  من به تو کاملا  توجه می کنم – من با تو شاد هستم- بودن تو مرا خوشحال می کند- عزت نفس آنان را نیز افزایش می‌دهد.

رفتن به تفریح خانوادگی در تعطیلات در مقایسه با بودن در خانه اهمیت بسیار بیشتری دارد.  بسیاری از خانواده ها زندگی پر استرسی دارند.  در اینجا آمارهای تامل برانگیزی آورده شده است:

دو سوم از صحبت هایی که بین والدین و کودک می‌شوند،  در مورد مسائل روزمره هستند.

۶۵ درصد از والدین می‌گویند که فقط در بعضی موقعیت های خاص با کودک خود بازی می کنند.

یک ششم از پدرها می‌گویند که نمی‌دانند چطور باید با کودک خود بازی کنند  و سه ششم از آن ها می‌گویند که اصلاً وقتی برای بازی با آن ها ندارند.

فقط یک چهارم از کودکان به این موضوع اذعان داشتند که بیش از یک بار در هفته در مورد مسائل مهم با والدین خود صحبت می کنند.

ما در مورد سلامت فیزیکی خود نگران می‌شویم و به آن توجه می کنیم،  در صورتی که ما به همان توجه برای سلامت روابط خانوادگی خود نیاز داریم و البته تحقیقات نشان داده است که این سلامت روابط  برای سلامت فیزیکی نیز ضروری و مهم می باشد.

بیشتر بخوانید: بازی درمانی در کودکان: تکنیک ها، سرگرمی ها و فعالیت ها

رشد مغز

آنچه که ممکن است افراد کمی آن را بدانند این است که تفریح در تعطیلات می تواند رشد مغز را  نیز در کودکان پیشرفت دهد. دلیل آن این است که تفریحات خانوادگی که در تعطیلات انجام می‌دهید، باعث می‌شوند که دو سیستم نهادینه شده در ناحیه لیمبیک مغز شما به طور عمیقی به کار گرفته شوند که در محیط خانه هیچ گاه به کار گرفته نمی شوند.

این دو سیستم عبارتند از سیستم بازی و سیستم جستجو.

سیستم بازی مغز هر وقت که شما پاهای کودک خود را در ماسه ها فرو می برید و یا  او را در کناره های ساحل می غلطانید و یا وقتی آن ها را بر پشت خود سوار می کنید،  ورزیده تر می شود.

سیستم جستجوی مغز  هر وقت  با کودک خود به کاوش جنگل،  ساحل و یا جستجو برای گنج پنهان در یک روستا می‌روید، ورزیده می شود.

این سیستم های مغز توسط پروفسور جک پنکسپ، که عصب شناس برجسته ی جهان در دانشگاه ایالتی واشنگتن می باشد، کشف شدند. هنگامی که تفریح در تعطیلات با خانواده خود را تجربه کنید، این سیستم ها در مغز شما و مغز کودکان شما فعال می شوند و مواد شیمیایی مرتبط به اعصاب از جمله افیون ها، اکسی توسین و دوپامین که حس خوشبختی را در خود دارند، ترشح می شوند.

پنکسپ آن ها را “هدیه طبیعت به ما” می نامد. آن ها استرس را کاهش می دهند و احساسات سخاوتمندانه و صمیمی نسبت به یکدیگر و احساس دوست داشتن را فعال می کنند که همه این ها در جهان ما خوب هستند. در کنار تمامی جنبه های ضد استرس این سیستم ها، آن ها باعث می شود که اعضای خانواده احساس تجدید قوا نیز بکنند.

پنکسپ توضیح می دهد: ما می توانیم فعالیت هایی را که  اکسی توسین ذخیره شده در جعبه داروی درونی ما را رها می سازد، انتخاب کنیم… این ماده شفابخش فوق العاده در درون ما وجود دارد و ما فقط نیاز داریم که راه های بسیاری که با آن بشود از آن بهره جویی کرد را یاد بگیریم.

نکته شگفت انگیز این است که این سیستم ها مانند عضلات هستند، هرچه از آن ها بیشتر استفاده کنید، بیشتر می توانند جزیی از وجود شما شوند. و یا همان طور که عصب شناس برجسته، بروس پری می گوید:

“حالات هیجانی تبدیل به ویژگی های شخصیتی می شوند”.

بنابراین، هنگامی که فرزند خود را در یک روز تعطیل به تفریح می برید، شما در حال حمایت از سیستم جستجو کودک که یک منبع حیاتی برای زندگی خوب می باشد، و ظرفیت بازی (سیستم بازی) او هستید. در دوران بلوغ، این موضوع در مورد توانایی بازی با ایده ها مطرح است که  به عنوان مثال برای تبدیل شدن به یک کارآفرین موفق ضروری است.

با استفاده از سیستم بازی و سیستم جستجوی مغز به طور مناسب که اغلب در تفریحات خانوادگی روزهای تعطیل اتفاق می افتد، رشد مغز و بلوغ در قسمت پیشانی مغز را به همراه خواهد داشت. این بخش از مغز مربوط به عملکرد شناختی، هوش اجتماعی و توانایی تمرکز و رفتارهای معطوف به هدف است که ممکن است در کل عمر پایدار شود (پنکسپ ۲۰۱۵، بورگدورف و همکاران، ۲۰۱۰).

ایجاد مهارت های تمرکز

اما آنچه هنگام تفریح در تعطیلات در ظاهر مشهود می شود چیست؟ پژوهش ها نشان دادند که  سطح توجه و تمرکز کودک پس از ۲۰ دقیقه در طبیعت بودن، بهبود پیدا می کند.  مشخص شده است که بازی هایی که در طبیعت انجام می شوند، به خوبی و یا بهتر از دارو برای کودکان مبتلا به بیماری کم توجهی-بیش فعالی عمل می کنند. همچنین شواهدی وجود دارد که  پیاده روی با همدیگر در فضای سبز  بدن را آرام کرده و فشار خون و سطح هورمون استرس و حتی کلسترول را نیز کاهش می دهد-  بنابراین پدر و مادر و پدربزرگ و مادربزرگ نیز می توانند از قدم زدن در طبیعت فایده ببرند ( رویی و همکاران، ۲۰۱۳).

آیا رابطه ای بین تفریح در تعطیلات و هوش وجود دارد؟

یک  محیط زیست “غنی” ، تجربه های جدیدی که از نظر اجتماعی، فیزیکی، شناختی و تعامل حسی موثر هستند را ارائه می دهد (حنان ۲۰۱۴).

به این موارد فکر کنید: رفتن به استخر در کنار خانواده، راه رفتن در جنگل با هم، لمس کردن علف های  بلندی که  باد آن ها را تکان می دهد، سیب زمینی آتیشی، وقت گذراندن با یکدیگر در زیر آفتاب گرم، احساس شن و ماسه بین انگشتان پا و….

نیچه می گوید:”همه چیزهای  خوب در خود مقداری تنبلی دارند، مانند گاوها در علف زار.”

محیط غنی شده  “کودهای مغز” کلیدی را در قسمت پیشانی مغز فعال می کند که باعث  بهبود عملکرد های اجرایی از قبیل تنظیم استرس، توجه، تمرکز، برنامه ریزی خوب و توانایی یادگیری و همچنین بهبود سلامت جسمی و روانی می شوند. کود های مغز که در محیط های غنی وجود دارند  نیز با هوش بالاتر در کودکان در ارتباط هستند (گونل ۲۰۰۵). بنابراین، وقت خود را صرف کاوش با کودک خود در یک فضای جدید کنید تا باهوش تر شود.

سرمایه گذاری برای مغز کودکتان

بنابراین، اگر بین انتخاب برای خرید یک تبلت برای کودکان خود و یا بردن آن ها به یک گردش خانوادگی در تعطیلات مردد هستید، با در نظر گرفتن اثرات عمیقی که تفریح خانوادگی بر پیوند شما با آن ها و رشد مغز آن ها دارد؛هیچ تردیدی باقی نمی ماند!

کودک  مشاوره خانواده  زناشویی

مدیریت رفتار کودکان در تعطیلات

در این زمان از سال، بسیاری از خانواده ها در حال آماده سازی خود برای رفتن به یک مسافرت هستند و کودکان آن ها نیز برای مدتی مدرسه ندارند. تعطیلات، اغلب برای اداره کردن کودکان چالش برانگیز می شوند (حتی برای بهترین کودکان از نظر رفتار). در زیر پیشنهاداتی  برای مدیریت مسائل مربوط به رفتار کودکان در تعطیلات آورده شده است:

بیشتر بخوانید:

دلائل علمی در ضرورت تفریح برای کودکان

۱.در تعطیلات به بچه های خود یک مسئولیت بدهید

به پیشنهادات کودکان خود در مورد فعالیت هایی که مایل هستند خانواده در تعطیلات با یکدیگر انجام دهند، گوش کنید.  برای این که کودکان بخواهند در رویدادهای خانوادگی مشارکت داشته باشند، اطمینان حاصل کنید که آن ها بخشی از فعالیت های فصل تعطیلات را انجام دهند.

  1. کودکان را تشویق کرده و به آن ها بیاموزید که چگونه از تعطیلات لذت ببرند

شما به عنوان والدین باید بیش از یک راننده تاکسی و یا کارگردان  برای تعطیلات خانواده خود باشید. هنگامی که پدر و مادر برای  لذت بردن از فصل تعطیلات وقت می گذارند، الگویی برای  کودکان خود می شوند که اهمیت باهم بودن را نشان می دهند. آن ها کودکان را به انجام فعالیت ها تشویق می کنند، به جای آن که صرفا  تماشاگر باشند.

  1. تحسین یک هدیه قدرتمند است!

توانایی هر عضو خانواده را برای همکاری در فعالیت ها تحسین کنید. به جای این که همه را در یک زمان تحسین کنید، هر وقت که هر عضو فعالیتی انجام می دهد، در همان زمان او را تشویق کنید!

  1. سعی نکنید در تعطیلات به یک پدر و مادر فوق العاده تبدیل شوید

اجازه دهید کودکان باید بدانند در تعطیلات باید مسئولیت های خاصی را به عهده بگیرند و از آن ها انتظار می رود که مثلا در رفتن به دید و بازدید، مکان های اجتماعی و یا تمیزکاری کمک کنند.

  1. تجدید قوا کنید و ریلکس شوید.

به دلیل این که  استرس در فصل تعطیلات به وجود می آید، هر روز کمی ریلکسیشن انجام دهید و خود را آرام کنید – به ویژه پس از فعالیت هایی که انرژی زیادی صرف آن ها می کنید.

بچه  مشاوره زناشویی  دکتر

۱۲ توصیه جهت آموزش دستشویی رفتن به کودکان

نکات زیر می توانند در روند آموزش توالت رفتن به کودک شما موثر باشند:

۱. به کودکتان فرصت دهید: برای آنکه کودک توالت‌رفتن را بیاموزد ابتدا باید مغز او تکامل یابد و سیستم عصبی مرکزی بتواند مثانه او را کنترل کند. وقتی هنوز مغز کامل نیست، کودک بدون اختیار ادرار می‌کند یعنی مثانه یا روده‌ها به محض پرشدن، خالی می‌شوند. تقریبا در تمام کودکان از ۲۸ ماهگی به بعد، مغز تکامل پیدا می‌کند و می‌توانند ادرارشان را کنترل کنند.
۲. از فصل تابستان استفاده کنید: فصل تابستان، بهترین زمان برای گرفتن کودک از پوشک است. کودک را تشویق کنید اگر ادرار یا مدفوع دارد، بگوید. چند ساعت در روز او را باز بگذارید.
برای مطالعه بیشتر: درمان شب ادراری کودکان
۳. به او آموزش دهید: برای کودکتان یک صندلی توالت کوچک بخرید و به او یاد دهید که هر زمان احساس نیاز کرد، روی آن بنشیند. می‌توانید این صندلی را در حمام، دستشویی یا اتاق خود کودک قرار دهید.

۴.مثل بزرگ‌ترها با او رفتار کنید: اگر فرزندتان به تکامل مغزی رسیده اما هنوز توالت رفتن را نیاموخته، او را همراه با خواهر یا برادرزاده‌هایتان به مسافرت ببرید. بودن در کنار کودکان بزرگ‌تر و دیدن آنها باعث می‌شود کودک شما نیز از رفتارهای آنها تقلید کند. فقط مراقب باشید رقابت ایجاد نشود یا اگر فرزندتان اختیار خود را از دست داد، مسخره‌اش نکنید.

۵.اجازه ندهید بیش از ۱۰دقیقه روی صندلی بنشیند: اگر از کودکتان خواستید روی صندلی توالت بنشیند، اما ۱۰دقیقه گذشت و او کاری نکرد، مجبورش نکنید تا همچنان روی صندلی بماند. صندلی توالت او را جمع کنید و ساعتی بعد دوباره از او بخواهید این کار را انجام دهد.

۶.به او اطمینان دهید: برخی کودکان از مدفوع یا ادرارکردن می‌ترسند چون هنوز نمی‌دانند بدن آنها مواد مضر را دفع می‌کند و فکر می‌کنند قسمتی از بدنشان را از دست می‌دهند. ماجرا را برای آنها توضیح دهید تا ترسشان از بین برود.

۷.لباس‌های راحت تن او کنید: وقتی توالت رفتن را به کودک آموزش می‌دهید لباس‌های راحت تن او کنید تا بتواند بلافاصله آنها را دربیاورد. فاصله زمانی بین حس کودک برای توالت رفتن و انجام این کار گاهی بسیار کوتاه است. در تابستان فقط یک شورتک پای او کنید تا بلافاصله بتواند آن را دربیاورد.

۸.تشویقش کنید: برای آموختن پاکیزگی باید کودک را تشویق کرد. تشویق‌های زبانی مثل «تو بزرگ‌شده‌ای» «مایه افتخار هستی» در کنار تشویق‌های عملی! مثلا هر بار که کودکتان ادرار یا مدفوعش را کنترل کرد، به او امتیاز بدهید و بعد از هر ۱۰-۵ امتیاز برایش هدیه بخرید.

۹.پوشک‌های شورتی بخرید: در طول زمانی که قرار است پاکیزگی را به فرزندتان آموزش دهید، از پوشک‌های شورتی استفاده کنید تا هم مطمئن باشید همه‌جا را کثیف نمی‌کند هم بتواند در صورت تمایل فورا آن را درآورد.

۱۰.سرزنش نکنید: شاید کودک برای چند روز اختیار مدفوع و ادرارش را به دست بیاورد اما بعد از آن دوباره نتواند خود را کنترل کند. در این صورت او را سرزنش نکنید و فقط مرتب توالت‌رفتن را به او یادآور شوید.

۱۱.ترس‌هایش را از بین ببرید: اگر کودکتان از ریختن آب بعد از اجابت‌مزاج می‌ترسد، به او آموزش دهید آب برای شستن و پاک‌کردن است و وقتی روی توالت نشسته آسیبی به او نخواهد زد.

۱۲.عصرها او را کنترل کنید: کودکان در ۳ سالگی تقریبا کنترل ادرار و مدفوع را می‌آموزند اما باز هم کنترل این مساله طی شب کار آسانی نیست و بیشتر کودکان یا آنقدر هوشیار نیستند که خود را کنترل کنند یا توانایی برخاستن از خواب را ندارند. شب‌ها کودکتان را پوشک کنید و برای چند ماه عصرها که او را می‌خوابانید، مراقب کنترل ادرارش باشید. اگر لباس‌های او هنگام بیدارشدن خشک بودند، یعنی شب‌ها هم می?شود خیالتان راحت باشد.